ژاكت پشمي گرم بود و او ازگرماي ژاكت تا گرماي اغل رفت و تا گوسفندان و تا ان كوه بلند و ان روستاي دور و ان چوپان كه هر گرگ و ميش و هر خروس خوان راهي مي شد و تنها بود و چشم مي دوخت به دوردستها و ني مي زد و سوز دل داشت.و انكه سوز دل دارد و ني مي زند و چشم مي دوزد و تنهاست حتما عاشق است و انكه عاشق است دعا مي كند و انكه دعا مي كند حتما خدايي دارد پس چوپان خدايي داشت.

دست بر دسته ي صندلي اش گذاشت.دست بر حافظه چوب و چوب نجار را به ياد اورد و نجار درخت را و درخت دهقان  بود و دهقان همان بود كه سالهاي سال نهال كوچك را اب داد و كود داد و هرس كرد و پيوند زد.و دل به هر جوانه بست و دل به هر برگ كوچك.و انكه مي كارد و دلل مي بندد و پيوند مي زند اميدوار است و انكه اميد دارد حتما عاشق است و ان كه عاشق است دعا مي كند و انكه دعا مي كند حتما خدايي دارد.پس دهقان خدايي داشت.

و او كه بر صندلي چوبي نشسته بود و ژاكتي به تن داشت و چاي مي نوشيد با خود گفت:حال كه دختر چايكار وچوپان جوان و دهقان پير خدايي دارند پس براي من هم خدايي است.و چه لحظه اي بود ان لحظه كه دانست از صندلي چوبي و ژاكت پشمي و فنجان چاي هم راهي به خدا است!